Antenaci założyciela Rawicza
Protoplastą rodu założyciela Rawicza był Wojciech Przyjemski - pisarz ziemi kaliskiej od 1566 roku, kasztelan lędzki, od 1569 roku starosta stawiszyński. Zmarł 8 marca 1595 roku. Jego brat, Stanisław Przyjemski, rotmistrz, miał laskę nadworną koronną, a po śmierci Jędrzeja Opalińskiego - wielką. Drugi brat Wojciecha, Rafał miał dwóch prawnuków: Rafała, generała w służbie Ludwika XIII i Krzysztofa, który także służył w armii francuskiej jako puszkarz. Od 1648 roku był w kozackiej a później tatarskiej niewoli do 1655 roku. Ich bratanek, Władysław, krótko był właścicielem Rawicza.
Najsłynniejszy z Przyjemskich - Zygmunt, w czerwcu 1651 roku wsławił się pod Beresteczkiem. Inny Zygmunt Przyjemski, właściciel Rawicza, poseł ziemi kaliskiej, zerwał obrady sejmu w 1681 roku. W 1686 roku podpisał pokój Grzymułtowskiego w Moskwie. Andrzej Przyjemski - ojciec założyciela Rawicza, był starostą kowalskim, sekretarzem królewskim, a od 1593 roku starostą konińskim i od roku 1606 kasztelanem gnieźnieńskim. Dzierżył laskę marszałkowską mniejszą. Był starostą kruszwickim, inowrocławskim i bydgoskim. Podzielił się w 1596 roku ojcowizną z bratem Krzysztofem, któremu ustąpił Przyjmy i Pępocin, zachowując dla siebie Czeszewo, Mikuszewo, Chlebowo, Łojewo i Budziłowo. W 1600 roku nabył od Andrzeja Czarnkowskiego Górków, Osiecznę, Sierakowo i Miejską Górkę, przenosząc siedzibę z ziemi kaliskiej do województwa poznańskiego. Zmarł ok. 1619 roku pozostawiając dwóch synów - młodszego Stanisława i Adama Olbrachta. Stanisław Przyjemski (s. Andrzeja) od 1615 roku po ojcu przejął starostwo konińskie. Władysław IV nadał mu starostwo osieckie i międzyłęskie w Prusach Królewskich. Po śmierci ojca w 1620 roku w sądzie grodzkim w Koninie bracia dokonali podziału majątku. Stanisław otrzymał Miejską Górkę, Sobiałkowo, Rozstępniewo, Szymanowo, Cegielnię, część Sierakowa, Roszkowo, Sarbinowo i majątek Czeszewo z wsiami: Mikuszewo, Budziłowo, Chlebowo, Majątek Przymy i część Przyrówna. Był wojewodą kaliskim, a od 1624 roku wojewodą poznańskim, później mianowany został generalnym starostą wielkopolskim. Od roku 1631 pełnił urząd wojewody inowrocławskiego, później marszałka nadwornego koronnego. Jego pierwsza żona, Anna z Czarnkowa, zmarła w 1628 roku. W 1629 roku poślubił Annę z Bnina Opalińską. Zmarł w 1643 roku.
