Ignacy Busza - urodził 31 stycznia 1880 r. w Pogorzeli. W 1900 r. ukończył Państwowe Seminarium  Nauczycielskie Męskie w Kcyni. Był nauczycielem we wsi Głogowa, potem w Trzemesznie k. Koźmina, następnie w Rogożewie k. Jutrosina.

W 1907 r. ożenił się z Marią Szulczyńską. W 1915 r. został zmobilizowany do 50 Pułku Piechoty, gdzie dosłużył się stopnia sierżanta. Przeniesiony do rezerwy, powrócił na początku listopada 1918 r. do Rogożewa. Wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej Zaboru Pruskiego. 10 listopada uczestniczył w Golejewku w tajnym zebraniu Komitetu Obywatelskiego. 29 listopada został wybrany zastępcą komisarza Straży Ludowej. Od 29 grudnia uczestniczył w kursie dla komendantów Straży Ludowych w Poznaniu. Po powrocie od 5 stycznia 1919 r. organizował oddziały powstańcze na terenie powiatu rawickiego. 8 stycznia w Miejskiej Górce wybrany został komendantem powiatowym Straży Ludowej. Opracował plan zdobycia Rawicza, niezaakceptowany przez Powiatową Radę Ludową z powodu toczących się pertraktacji z niemieckimi władzami miasta. 10 stycznia na rynku w Miejskiej Górce uczestniczył w zaprzysiężeniu oddziałów powstańczych, które nazwał 1 Pułkiem Piechoty na Powiat Rawicki. Busza był dowódcą pułku do 19 stycznia (zastąpił go ppor. Alfons Breza), później zastępcą dowódcy. Brał udział w obu bitwach o Rawicz. 1 Pułk Piechoty na Powiat Rawicki, wraz z innymi oddziałami powstańczymi, wszedł 23 lutego 1919 r. w skład 11 Pułku Strzelców Wielkopolskich. Busza otrzymał awans na podporucznika i został dowódcą I batalionu. Skierowano go do Krotoszyna, później do Ostrowa i Skalmierzyc. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako dowódca 2 kompanii 69 Pułku Piechoty. 23 lipca 1920 r. w czasie walk z bolszewikami, którzy po sforsowaniu Niemna weszli na tyły oddziałów 69 Pułku Piechoty, Busza wykazał się niespotykanym męstwem, za co odznaczony został pośmiertnie Orderem Virtuti Militari V klasy oraz Krzyżem Niepodległości z Mieczami. 23 sierpnia 1920 r. został ranny podczas walk pod Myszyńcem. Awansowany do stopnia kapitana. Zmarł 27 sierpnia 1920 r. w lazarecie w Ostrołęce. Nazajutrz został pochowany na tamtejszym cmentarzu. Jego prochy zostały później przeniesione na cmentarz w Rawiczu.