Ppłk Włodzimierz Kowalski - urodził się 17 kwietnia 1889 r. w Marszałkach, w byłym powiecie ostrzeszowskim. Po ukończeniu nauki w szkole podstawowej, a następnie Gimnazjum w Ostrzeszowie, został przyjęty do Seminarium Nauczycielskiego w Kcyni.
Po zdaniu matury w 1910 r. pracował jako nauczyciel i kierownik szkoły w Nidomiu, a następnie w Mielżynie, Panigrodzu i Czerlinie koło Gołańczy. W 1913 r. powołany został do wojska. Po wybuchu I wojny światowej jako podoficer przez dwa miesiące ćwiczył ochotników w Gnieźnie, a we wrześniu 1914 r. został odkomenderowany w stopniu podchorążego sierżanta do jednostki lotniczej na Ławicy w Poznaniu. W lotnictwie służył dwa lata, walcząc na frontach południowym i zachodnim. W 1916 r. został poważnie ranny. Po półrocznym leczeniu wrócił do służby i w bitwie flandryjskiej został ponownie ranny. Na front powrócił w grudniu tego samego roku. W stopniu podporucznika powrócił z frontu do domu w połowie grudnia 1918 r. 25 grudnia 1918 r. otrzymał nominację na oficera wojsk polskich i dowódcę oddziałów powstańczych na obwód gołaniecki. 30 grudnia 1918 r. z żołnierzami Kompanii Gołanieckiej oswobodził Gołańczę, dzień później - Kcynię. 2 stycznia 1919 r. został powołany do Wojskowej Komendy Powiatowej w Wągrowcu na zastępcę komendanta i dowódcę sił zbrojnych powiatu. Za męstwo okazane w walkach o Kcynię i Chodzież odznaczony został Krzyżem Virtuti Militari V klasy, a następnie awansowany na stopień porucznika. Po ukończeniu Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie, już w stopniu kapitana, powrócił do Poznania, gdzie rozpoczął pracę w sztabie. Następnie był zastępcą dowódcy 61 pp w Bydgoszczy. W 1922 r. na własną prośbę przeszedł do rezerwy. Prowadził własne gospodarstwo rolne w Krukówku pod Mroczą. W 1927 r. wrócił do czynnej służby wojskowej z nominacją na majora na stanowisko dowódcy baonu w 69 pp w Gnieźnie, a później w 58 pp w Poznaniu. W 1932 r. w stopniu podpułkownika był zastępcą dowódcy 18 pp w Skierniewicach. 28 czerwca 1933 r. został mianowany komendantem Korpusu Kadetów nr 3 (od 1936 roku - nr 2) w Rawiczu, którym kierował do wybuchu II wojny światowej. 28 sierpnia 1939 r. dowodził ewakuacją rawickiego korpusu do Lwowa. Wraz z kadetami brał udział w obronie tego miasta. Po odejściu do służby liniowej dotychczasowego komendanta KK 1, ppłk. S. Daniluka, na początku września 1939 r. komendantem połączonych Korpusów Kadetów nr 1 i nr 2 został ppłk. Włodzimierz Kowalski. Po poddaniu Lwowa znalazł się w niewoli sowieckiej. Uciekł i przedostał się na stronę niemiecką. Po wzięciu do niewoli przez Niemców został osadzony w oflagu VII A w Murnau. W obozie jenieckim przetrwał wojnę. Po wyzwoleniu przez Amerykanów wrócił 1 sierpnia 1945 r. do kraju i zamieszkał w Rawiczu. Bezskutecznie zabiegał o powrót do wojska. Kilka lat pracował jako kierownik Rawickiej Fabryki Biczysk. Z uwagi na stan zdrowia przeszedł na rentę inwalidzką. Był odznaczony m.in. Krzyżem Virtuti Militari V kl., Krzyżem Niepodległości, Złotym Krzyżem Zasługi, Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym. Zmarł 8 sierpnia 1969 r. w Rawiczu. Jeden z placów miasta nazwano jego imieniem.
