Roman Kaczmarek - urodził się 18 lutego 1889 r. w Grąbkowie jako syn robotników rolnych. Uczył się w szkole podstawowej w Grąbkowie, potem w Jutrosinie. Jako młody chłopak pracował u gospodarza w Dubinku.
W 1905 r. uciekł stamtąd za pracą do Niemiec. Był tam m.in. hutnikiem i górnikiem. W 1915 r. wcielono go do armii pruskiej, ale został przez kopalnię wyreklamowany. Podczas pobytu w Niemczech działał w różnych polskich organizacjach. W 1918 r. wrócił w rodzinne strony. Od 7 stycznia 1919 r. brał udział w powstaniu wielkopolskim, walcząc w kompanii jutrosińskiej m.in. w bitwach o Rawicz. Po zakończeniu powstania pozostał w czynnej służbie w 55 Poznańskim Pułku Piechoty do stycznia 1920 r. Od 1921 r. do 1939 r. pracował jako woźny w Zarządzie Miejskim w Rawiczu. W czasie II wojny światowej pracował jako robotnik fizyczny. Od 1945 r. do 1948 r. był członkiem Powiatowej Rady Narodowej jako radny z delegacji zrzeszeń zawodowo-społecznych. W latach 1946-1948 był w Radzie Nadzorczej Spółdzielni Pracy Branży Skórzanej w Rawiczu, a od 1952 r. - w Radzie Nadzorczej Spółdzielni Mieszkaniowej. Od 1953 r. był kierownikiem referatu w Prezydium Miejskiej Rady Narodowej, następnie referentem Opieki Społecznej, kierownikiem Domu Opieki dla Dorosłych, starszym referentem Prezydium Miejskiej Rady Narodowej. Pracował też do emerytury w 1958 r. w Rawickim Zakładzie Mechanicznym i Odlewni Żeliwa. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym. W 1972 r. awansowany na stopień podporucznika. Zmarł 16 grudnia 1972 r.
