Tadeusz Czwojdrak, wybitny naukowiec, pedagog, polityk urodził się 3 maja 1924 roku w Rawiczu, w rodzinie robotniczej. Szkołę Powszechną ukończył w rodzinnym mieście.

Następnie rozpoczął naukę w rawickim gimnazjum. W latach okupacji pracował przymusowo w niemieckiej firmie malarskiej Rossnera w Rawiczu. Po zakończeniu okupacji hitlerowskiej Rawicza w styczniu 1945 roku pracował w różnych instytucjach, a jednocześnie kontynuował naukę w Gimnazjum i Liceum w Rawiczu, które ukończył w 1947 roku. Rozpoczął studia na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego, które ukończył w 1952 roku. Przez cały okres studiów pracował na swoje utrzymanie, m.in. w charakterze wykładowcy z wybranych zagadnień społeczno-gospodarczych i organizacji przemysłu lniarskiego na centralnych kursach instruktorów szkół przysposobienia przemysłowego. W roku 1947 rozpoczął pracę jako nauczyciel historii w Szkole Przysposobienia Przemysłowego w Rawiczu, pełniąc zarazem funkcję zastępcy dyrektora ds. wychowawczych. Pod koniec 1950 roku przeszedł do pracy w przemyśle na stanowisko dyrektora Zakładów Odzieżowych w Rawiczu. W 1952 roku przeniósł się do Poznania i związał się z Wyższą Szkołą Rolniczą. Był kierownikiem działu kadr, od 1956 roku – dyrektorem administracyjnym uczelni, będąc jednocześnie na seminarium doktoranckim z historii gospodarczej na Wydziale Prawa UAM. Potem pracował jako adiunkt w Katedrze Ekonomiki i Organizacji Rolnictwa Wyższej Szkoły Rolniczej. Stopień doktora nauk prawnych uzyskał w 1961 roku, a stopień docenta habilitowanego – w 1965 roku. W latach 1966-1970 pełnił funkcje prodziekana Wydziału Rolniczego i prorektora do spraw dydaktycznych i wychowawczych. Od 1970 roku był dyrektorem Instytutu Nauk Ekonomiczno-Rolniczych. W 1974 roku nadano mu tytuł profesora nadzwyczajnego nauk rolniczych. W roku 1978 roku objął stanowisko rektora Akademii Rolniczej, które pełnił do roku 1981.

Tadeusz Czwojdrak. Znani rawiczanie. Henryk Pawłowski, 2019.

W latach 1972-1976 był posłem na Sejm i wiceprzewodniczącym Komisji Handlu Zagranicznego. W latach 1980-1990 przez dwie kadencje pełnił funkcję przewodniczącego Wojewódzkiej Rady Narodowej w Poznaniu. Podczas II pielgrzymki Jana Pawła II do Polski w czerwcu 1983 roku prof. Czwojdrak miał zaszczyt witać papieża w Poznaniu w imieniu władz miasta. Na emeryturę przeszedł w 1994 roku.
Tadeusz Czwojdrak był wybitnym naukowcem, na jego dorobek składa się z około pięćdziesięciu rozpraw naukowych ogłoszonych drukiem. Był wychowawcą wielu pokoleń studentów i pracowników nauki, wybitnym organizatorem, człowiekiem zaangażowanym w akademickie życie społeczne i przyjacielem młodzieży. Uhonorowany został Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, a także wieloma innymi odznaczeniami oraz nagrodami państwowymi, zawodowymi i regionalnymi.
Ze swym miastem rodzinnym utrzymywał stałe kontakty. Miał tu rodzinę oraz liczne grono przyjaciół i znajomych. Jako absolwent rawickiego liceum uczestniczył w latach 1972-1999 prawie we wszystkich zjazdach koleżeńskich. Od 1987 roku był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Rawicza.
Zmarł 28 grudnia 1999 roku i pochowany został na cmentarzu junikowskim.

To jeszcze nie jest epilog. Mam nadzieję, że niebawem pojawią się inne noty biograficzne znanych rawiczan. To tylko podsumowanie z referatu wygłoszonego przez Henryka Pawłowskiego w kinie „Promień” 21 listopada 2019 r. pt. "Znani rawiczanie". Kilkanaście biogramów. Trudno je podsumować, każdy bowiem życiorys to osobna historia, tutaj tylko zarysowana. Oczywiście można by posłużyć się narzędziami socjologicznymi i próbować wysnuć wnioski, np. że Rawicz to miasto trzech wyznań, trzech kultur. Losy ludzi znanych, zasłużonych, wybitnych, prawych, sławnych. Podsumowanie - zgodnie z moimi zainteresowaniami - będzie poetyckie i dotyczące sławy. Nie wypada cytować siebie, przytoczę zatem jeden z wierszy wieszcza Adama. Pochodzi z cyklu liryków lozańskich, które były ostatnimi utworami lirycznymi, jakie Mickiewicz napisał:

Henryk Pawłowski. Znani rawiczanie. 2019.


Pytasz, za co Bóg trochą sławy mię ozdobił?
Za to, com myślił i chciał — nie za to, com zrobił.
Myśli i chęci — jest to poezyja w świecie:
Wykwita i opada, jak kwiat w jednem lecie;
Lecz uczynki, jak ziarna, w głąb ziemi zaryte,
Aż na przyszły rok ziarna wydadzą obfite.
Przyjdzie czas, gdy błyszczące imiona pogniją,
Z cichych ziaren wywite kłosy świat okryją...
Huk jest przemijający, a Chrystus powiedział:
»Błogosławiony cichy, on wszystkich przesiedział«.
Niech prawdy nie zapomni, kto Chrystusa słyszy,
Kto pragnie ziemię posiąść, niechaj siedzi w ciszy.

TPR ©2026 TPR